Πώς να γράψεις για έναν συνεργάτη σου ένα κείμενο που δεν θα ήθελες ποτέ να έχει γραφτεί;
Πώς να αποχαιρετήσεις τον Κούλη που κάθε πρωί τον θαύμαζες όταν τον έβλεπες αγουροξυπνημένο στον καναπέ του γραφείου του, μακριά από τα παιδιά του, εδώ στη Μεσογείων 96, όπου πάνω από δέκα χρόνια όλα τα στελέχη της Ομοσπονδίας από την επαρχία ξημεροβραδιάζονται, συνειδητά για να μη χρεώνουν το συνάδελφο με την πολυτέλεια μιας κλίνης κάποιου αθηναϊκού ξενοδοχείου;
Πώς να αποχαιρετήσεις ένα παλικάρι που πάνω στην αιώνια νιότη του δεν λογάριαζε τίποτε, αλλά που την ίδια ώρα σου έδινε να καταλάβεις ότι πρέπει να είσαι αποφασιστικός και ασυμβίβαστος με ό,τι είσαι ταγμένος να υπηρετήσεις; Είτε αυτό λέγεται ζωή, είτε λέγεται αστυνομία, είτε λέγεται ομοσπονδία;
Άκου Φίλε Κούλη,
Έφυγες νωρίς με το χαμόγελο στα χείλη στην αγωνία σου να βρεθείς το ταχύτερο δυνατόν στο Αγρίνιο για να είναι εκεί η Ομοσπονδία. Εμάς εκπροσωπούσες στο περιφερειακό γενικό συμβούλιο των σωματείων και εμείς θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση σου την καταραμένη ώρα που μπήκε ο χάρος εμπόδιο στο πέρασμά σου. Η μοίρα σου έπαιξε άσχημο παιγνίδι όμως και στο νοσοκομείο που μπήκες βαριά τραυματισμένος, ήσουν λιοντάρι έτοιμο να κατασπαράξει το θηρίο. Τα βαριά σου τραύματα δεν σε εμπόδιζαν τις πρώτες μέρες να μας δίνεις αντί να σου δίνουμε κουράγιο. Το πηγαίο σου χιούμορ, η διάθεσή σου να προτρέπεις τις νοσοκόμες να συνδικαλιστούν γιατί οι τροϊκανοί δεν αστειεύονται, το πάθος σου για αγώνα, απάλυναν το δικό μας πόνο και ενίσχυαν την αισιοδοξία μας ότι σύντομα θα είσαι πάλι κοντά μας: να κάνουμε τις υπόλοιπες συνεντεύξεις που προγραμμάτιζες, να μιλήσουμε με τα προεδρεία των καινούργιων σωματείων, να ξεσηκώσουμε τους συναδέλφους που διαμαρτύρονται δίκαια για την καταλήστευση των κόπων τους, να βρούμε τους δημοσιογράφους που δεν προβάλουν τους αγώνες της ομοσπονδίας μας, να κάνουμε παραστάσεις διαμαρτυρίας και τόσα άλλα όνειρα που είχες γι' αυτό το γραφείο τύπου και τις δημόσιες σχέσεις-μια έννοια που ξέρω πόσο την υπολόγιζες γιατί ήξερες ότι δεν αρκεί η καλοσύνη και η τιμιότητα για να αναγνωρίσουν κάποιοι το δίκιο σου.
Αλλά, τα μηνύματα που άρχισαν να έρχονται από το Αγρίνιο μετά από λίγες μέρες, όταν μπήκες χαμογελαστός στο χειρουργείο, δεν ήταν αυτά που περιμέναμε! Ήσουν καλός ήσουν γλυκός κι είχες τις χάρες όλες που λέει κι ο ποιητής, αλλά... εδώ είναι Βαλκάνια, δυστυχώς ακόμα... Και για πολλούς «ψιλά γράμματα» η διερεύνηση των συνθηκών του θανάτου σου. Τροχαίο ατύχημα, σου λέει και ξεμπερδέψαμε. Ποιο σύστημα, ποιες υποκειμενικές και ποιες αντικειμενικές συνθήκες...
Άκου, λοιπόν, φίλε Κούλη
Εμείς, όπως κι εσύ, μάθαμε στη ζωή μας να πιστεύουμε, αλλά και να ερευνάμε. Να αγωνιζόμαστε για την αλήθεια και το δίκιο, αλλά και να σεβόμαστε και να τιμάμε ό,τι αγαπήσαμε στη ζωή μας. Κι εσύ ήσουν και θα είσαι μια ανεκτίμητη και αλησμόνητη αξία για μας.
Όσα μας έμαθες και όσα δεν πρόλαβες να κάνεις, ως Γραμματέας Δημοσίων Σχέσεων, σου υποσχόμαστε ότι δεν θα τα ξεχάσουμε.
Μας πείσμωσες ρε Κούλη και να 'σαι σίγουρος ότι θα τα κάνουμε πράξη, όπως θα ήθελες, στην ώρα τους. Το κενό που αφήνεις πίσω σου σκεφτόμαστε πώς θα αναπληρώσουμε, μα πιο πολύ μας βασανίζει ο αγιάτρευτος πόνος των δικών σου. Να σου υποσχεθούμε ότι θα είμαστε κοντά τους να το θεωρείς δεδομένο. Είναι το ελάχιστο πια, που μπορούμε να κάνουμε για σένα και την οικογένειά σου.
Αντίο Φίλε θαυμαστέ και άξιε συνεργάτη
ΠΗΓΗ: poasy.gr
